کنفرانس اقلیمی پاریس با شیوه‌ای متفاوت از دیگر کنفرانس‌ها، برگزار گردید. تفاوت این کنفرانس در نوع تعیین تعهدات کشورها بود. در این کنفرانس کشورها به‌صورت خود اظهاری، سهم خود در کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را تعیین کردند؛ درحالی‌که در کنفرانس‌های پیشین، این سهمیه با روشی بالا به پایین تعیین می‌شد و شمول کافی نداشت. اعضا نیز نمی‌توانستند از عهده تعهدات برآیند. اما در کنفرانس پاریس روش پایین به بالا به‌کار گرفته شد که کشورها بر اساس توانمندی‌هایشان و شرایطی که در آن به سر می‌بردند، تعهداتی را پذیرفتند که دور از دسترسشان نیست و قابل اجرا است. سؤال این پژوهش آن است که کنفرانس اقلیمی پاریس چه تأثیری بر همکاری‌های بین‌المللی خواهد داشت؟ فرضیه این پژوهش بدین‌گونه است که نتایج این کنفرانس نقطه عطفی در همکاری‌های بین‌المللی خواهد بود و می‌تواند به‌صورت الگویی برای حل سایر مسائل بین‌المللی در نظر گرفته شود.