ادغام منطقه‌ای یا نزدیک شدن و همکاری یکی از موضوعات اصلی گفتمان بین‌المللی است. درهمین حال، پیشرفت تحقیقات علمی در آسیای میانه از جهت پرداختن به موضوعات ادغام کافی نیست و این موضوع بیشتر در سطح محاوره‌ای ارائه می‌شود. در این مقاله، سعی بر درک علمی فرایندهای ادغام در آسیای میانه و به‌طور گسترده‌تر در اوراسیا است. پرسش این است که «آیا پدیده‌های ادغام که هنوز در حال تغییر هستند، می‌توانند به‌عنوان یکپارچگی واقعی تعریف شوند؟ و یا به عبارتی دیگر، آیا می‌توان از آسیای میانه به‌عنوان منطقه ژئوپلیتیکی واقعی یاد کرد یا خیر؟» فرضیه این است که ایده‌های ادغام در میان کشورهای آسیای میانه به دلیل سردرگمی حاکمیت‌ها و مشکلات داخلی موفقیت‌آمیز نبوده و ایده‌های ادغامی هم که بازیگران فرامنطقه‌ای ارائه داده‌اند چشم‌انداز مبهمی پیش ِروی خود دارند. در کنار این، تعیین موازنه و تعیین پیوندهای همبستگی بین مکانیسم‌ها و سازمان‌های منطقه‌ای فعال از نوع ادغام، مانند اتحادیه اقتصادی اوراسیا با پروژه‌های ایده اوراسیای پیشنهاد شده کشورهای منطقه پس از شوروی مناسب است. این پژوهش، ایده سیاسی (پروژه‌ها) در مورد ادغام منطقه‌ای و چشم‌اندازهای آن را بررسی می‌کند.