با عنایت به نیاز مبرم چین به انرژی پایدار که با هدف کاهش آسیب‌پذیری در حوزه انرژی و بیشینه‌سازی قدرت خود در عرصه سیاست و روابط بین‌الملل صورت پذیرفته است؛ این کشورِ در حال صعود، طی سالیان اخیر کوشیده است تا بر بستر انرژی، همکاری‌های سیاسی- اقتصادی ویژه‌ای را با کشورهای حاضر در شورای همکاری خلیج‌فارس و منطقه راهبردی اوراسیا به منصه ظهور برساند. در همین رابطه، نگارندگان پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی- تحلیلی- تطبیقی و با تأسی از اسناد کتابخانه‌ای درصدد برآمده‌اند تا ضمن واکاوی و بررسی حضور فزاینده پکن در حوزه‌های مورد اشاره، به این پرسش راهبردی پاسخ گویند که «جمهوری خلق چین در پرتوِ تعمیق روابط سیاسی و اقتصادیِ خود با کشورهای عضو شورای همکاری خلیج‌ فارس و کنشگران حاضر در حوزه راهبردی اوراسیا چه اهداف پیدا و پنهانی را دنبال می‌کنند؟» فرضیه مطرح از معبر این پرسش ناظر بر آن است که پکن با در نظر گرفتن وزن اقتصادی کشورهای حاضر در مناطق مورد اشاره و با توجه به موقعیت ویژه آن‌ها در ابتکار کمربند-راه کوشیده است تا راهبردهای نوینِ ژئوپلیتیکی خود را از رهگذر تلاش برای تضمین امنیت پایدارِ دسترسی به انرژی، حفظ بازارهایِ هدف مستقر در مسیر ابتکار کمربند-راه و افزایش سطح همکاری با شُرکای منطقه‌ای، به دو حوزه «خلیج‌فارس» و «اوراسیا» گسترش دهد.